اگر یه روزی کسی تو این کره خاکی بهت گفت دنیاش هستی باید خیلی دنیای کوچیکی داشته باشه وگرنه هیچ وقت این حرف رو بهت نمیزد...اونقدر دنیای کوچیکی که حتی تو هم توش جا نمیشی ...آدمی که بهت میگه که بدون تو نمیتونه دووم بیاره باید اونقدر ضعیف باشه که هنوز نتونه تنهاییش رو مدیریت کنه...آره...اون آدمی که تنهاییش رو مدیریت کنه بلده چطور از پس ناراحتیاش بر بیاد ، میدونه چیکار کنه حال بدش رو خوب کنه ، چیکار کنه دلش دیگه کمتر بگیره...دوستی میگفت که وقتی تو خودت رو در معرض دوستی با آدمایی که تنها هستن قرار دادی خود به خود خودت رو در معرض آسیب قرار دادی...خودت خواستی که آسیب پذیر بشی...خودت خواستی که همدم تنهایی های کسی باشی که تو رو تنهاتر از قبل و خودش رو تنهاترین ادم دنیا میکنه...دوستی با آدمایی که میدونن از زندگیشون چی میخوان خیلی متفاوت هست با دوستی با آدمایی که فقط تنها هستن و میخوان یکی باشه که تنهایی هاشون رو پر کنه...دوستی با آدمای شاد و پر انرژی میتونه تو رو هم پر از انرژی مثبت و پر از شادی و پر از انگیزه کنه....همیشه دوستات رو باید از بین اون آدمایی انتخاب کنی که وقتی نیستن هم هستن...همونایی که نبودشون باعث میشه که هنوز هم انرژی مثبت تزریق شده بهت در تو باقی بمونه...آدمای شاد زندگیم رو خیلی دوست دارم...همونایی که دوستیشون با من از سر حال خوبشون هست...همونایی که حرف زدن باهاشون من رو پر از حس مثبت و پر از انرژی مثبت می کنه ...همونایی که لبخند رو به لبم میارن و باعث میشن برای ادامه راه زندگیم بتونم با انگیزه بهتری تصمیم بگیرم...