تو زندگی هر آدمی زیاد آدم میاد و میره ...اصلا غیرممکن هست زندگی یه آدم بدون حضور آدمای دیگه معنی خاصی داشته باشه..شاید بهتر باشه اینطوری بگم زندگی هر شخصی با حضور بقیه اشخاص هست که معنی به خودش میگیره ...همیشه هستند کسانی که تو زندگیت پر رنگ تر میشن..همیشه هستند کسانی که تو زندگیت موندگار تر میشن حتی اگه حضورشون نباشه ولی یادشون تا همیشه می مونه...

تو زندگی منم آدمای زیادی رفتن و اومدن... اما میتونم بگم اونای که موندگار شدن برام تعدادشون به انگشتای دستم نمیرسه...آدمایی که وقتی باهاشون حرف میزنم دلم آروم می گیره..اونای که وقتایی که ناراحتم همین که جمله اول رو بگم انگار تو دلم من نشستن و لازم نیست بقیشو بگم و جوری آرومم می کنند که خودمم باورم نمیشه...اونای که وقتی که خوشحالم اینقدر ذوق زده هستم که باهاشون خوشحالیمو قسمت کنم و وقتی قسمت می کنم انگار که حس واقعی من رو میدونن...انگار میدونن که من اون لحظه چه حسی دارم...همین که میگن میدونم و من با تمام وجودم بهشون اعتماد دارم که هر وقت دل بی قرارم نا آروم شد میتونم رو این دوستا حساب باز کنم ...حضور هیچ آدمی در زندگی ادمی بی دلیل نیست...همیشه باید به جز خانواده دوستانی باشن که هر وقت دلت گرفت بتونی روشون حساب وا کنی...دوستای زیادی دارم...خیلی زیادن دوستام ولی اونای که همیشه باهاشون حرف میزنم و اروم میشم تعدادشون به انگشتای دستم نمیرسه...

میخوام بگم که هیچ اتفاقی در زندگی اتفاقی نیست...هر اتفاقی ره آوردی داره و چه خوب ولذت بخشه وقتی ره آوردش یه عالمه یاد و خاطره خوب بشه برات ...