مامانا بهترین دوستای آدم هستن...مامانا همون آدمایی هستن که تا تو چشمت نگاه میکنن میفهمن درونت چه خبره...همونایی که وقتی غمگینی میفهمن و وقتی شادی هم باز متوجه شیطنت و نگاهای تر وتازت هستن...همون مامانایی که وقتی پیشت میشینن یهویی تا دهن باز می کنی یه حرفایی بهت میزنن که خودت دهنت وا می مونه و بعد با یه لبخند بهت میگن آخه دختر منم همسن تو بودم ...منم میفهمم چی میگی...مامانا همون فرشته هایی هستن که دوست دارن درباره زندگی تو همه چیز رو بدونن و گاهی سر از یواشکی هات در میارن و هیچی نمیگن بهت تا خجالت زده نشی و به روت نمیارن...فرشته هایی که همه چیز رو میدونن ولی تظاهر به ندونستن میکنن تا تو احساس راحتی کنی باهاشون ولی در بدترین موقعیت ها حرف هایی بهت میزنن بی هوا که دوست داری بپری بغلشون کنی وماچ بارونشون کنی...مامانا بهترین فرشته های زمینی و بهترین دوستای آدم هستن...شایدم بشه گفت یکی از اون دو عشق اول آدم که یکیش باباها هستن و یکیش مامانا ...