تو زندگی آدمی یه چیزایی هست که آدم دوس داره داشته باشدشون...فرق نداره چه ارزش ریالی ومادی داره ، فقط دوس داری داشته باشیش..مثلا اون ماگی که شاید روی میزت داریش وهیچ وقت ازش استفاده ای هم نکردی ، یا اون سری لوازم التحریر لوکسی که تو جعبش هست و شاید الان مدتی خیلی طولانی هست که داریش ، یا اون پاستل روغنی زمان بچگیات که کادوی تولدت از طرف خواهرت بود و هیچ وقت استفادت ازش به نصف هم نرسید ولی همیشه داریش یا اون سنجاق سری که سال ها پیش به عنوان سوغاتی دوستت بهت هدیه داد یا حتی اون تقویمی که از زمان دبیرستان یا راهنماییت مونده و خیلی از شماره های قدیمی دوستات تهش نوشته شده و بعضا حتی شاید اون پول ده تومنی خشکی که تو کیف پولت از عیدی های زمان بچگیت جا مونده...یه چیزایی برات حکم نوستالژی و خاطرات رو دارن ، به نحوی که هیچ وقت نمیتونی ازشون دل بکنی...شاید هر کدوم برات اینقدر خاطرات داشته باشن که هر وقت میبینیشون تا کلی وقت لبخند رو لبت محو نشه ..گاهی اصلا کای به قوانین فنگ شویی نداری که میگه نگهداری بعضی چیزای قدیمی انرژی منفی رو جذب میکنه بلکه فقط کار به خودت داری که با هر بار دیدن این اشیای به ظاهر بی ارزش که برات ارزششون یه دنیاست تو چقدر انرژی مثبت جذب میکنی ...