گاهی دنبال ناراحتیای خودت میری اونم تو آهنگایی که گوش میدی...حرفایی رو که نمیتونی به هیچکس بزنی رو از زبون یه خواننده جوری میشنوی که حس میکنی با تمام وجود اون شعر رو داری درک می کنی...طبع آدما کلا غم پرست هست...ما آدما هممون تا قسمتی دنبال غم هستیم ...ناخواسته غم بیشتر از شادی جذبمون می کنه...اما گاهی یه حرفایی هست که تو حتی از این که با خودت بزنیشون هم وهم داره چه برسه با بقیه اما با شنیدن یه موسیقی چنان غرق میشی که انگار فقط همون یه نفر و خواننده میتونه حرفات رو بزنه...