وقتی که دلت گرفته..گاهی با تمام وجودم احساس میکنم یه تکیه گاه میخوام...یکی که مثل کوه پشتم باشه...یکی که بتونم باهاش همونجوری که با خودم حرف میزنم حرف بزنم...یکی که موقتی نباشه...دایمی باشه...نمیخوام بگم از تنهاییم لذت نمی برم...من تو تنهایی های خودم رو ساختم...تو تنهایی هام روحیم رو قوی کردم...تنها بودم که تونستم قوی باشم...اما آدمی هست دیگه...گاهی بد دلش می گیره...دلم گرفته ...بد دلم گرفته...امشب فقط هوای گریه با منه...هیچی جز یه گریه کردن نمی تونه بهم کمک کنه ...