وقتی تو زندگیت یاد میگیری که بیشتر به خودت بها بدی بیشتر به خودت احترام بذاری...وقتی یاد می گیری کم کم از آدما فاصله بگیری و جز خانواده و چنتا دوست صمیمی که تعدادشون به انگشتای دستت هم نمیرسه اکتفا کنی یعنی داری به اون مرحله ای میسی که آدما هم بیشتر برات ارزش قایل بشن...آدما قوانین مخصوص به خودشون رو دارن تا وقتی دنبالشون بدوی و بخوای زیاد بهشون نزدیک بشی ازت فاصله می گیرن و فراری میشن ولی همین که مسیر برگشت رو طی کردی و روی گردان شدی ازشون دنبالت راه میوفتن...گاهی اگر بخوای به آدما زیادی نزدیک بشی مثل این هست که داری روی برف با ماشینت رانندگی میکنی در حالی که هیچ به ماشین جلویی توجه نداری واز زنجیر چرخ هم استفاده نکردی..هرلحظه ای ممکن هست لیز بخوری و تصادف تاسف باری رو به بار بیاری...گاهی اگر فاصله ایمنی با آدما رو حفظ نکنی تصادف میکنی...برخورد سنگینی داری باهاشون...تصادف با آدما از دردناک ترین تصادفایی هست که گاهی صدمه های روحی بدی رو میذاره رو آدم...فاصلت رو با آدما تنظیم کن که یه وقت تصادف نکنی و لطمش تا همیشه باقی بمونه..