ادمیه دیگه...یه وقتایی یه افرادی رو تو زندگیش همونقدر بی دلیل دوست دارد که از آدم های با دلیل بدش می آید...ادم هایی در زندگیت هستند که با وجود دوست داشتنشان با وجود عشق وعلاقه ای که بهشون داری ولی میدونی برات نمی مونند...می دونی که نباید بهشون زیادی نزدیک بشی..آدمایی که اینقدر دوسشون داری که خوشبختی و خوشحالیشون برات یه دنیا ارزشمند هست...دوست داری همیشه شاد باشن بخندن و تو زندگیشون موفق باشن ولی همین که میدونی مال تو نیستن برات گاهی غم انگیز میشه...وقتایی که با تمام وجود دوست داشتن بقیه آدم ها رو تجربه می کنی..بعضی آدما برات مثل اون جنس گرون قیمت درون ویترین هستند که فقط میتونی از پشت ویترین بهشون نگاه کنی و نمی تونی داشته باشیشون...مثل اون وقتایی که مریض شدی و دکتر برات بعضی خوراکیا رو منع کرده و تو فقط میتونی خوراکیا رو نگاه کنی و خوردنشون رو توسط بقیه تماشا کنی ولی خودت نمی تونی داشته باشیشون...بعضی ادما تو زندگیت موندنی نیستن ، اصلا مال تو نیستن که موندنی باشن ولی با تمام وجود دوسشون داری چون لحظاتت رو سرشار از آرامش و لبخند می کنند...چون حالت رو خوب میکنن ...بعضیا رو باید اونقدر دوست داشت تا فقط لحظاتت لبریز از شادی باشن و خوشحال باشی ولی متعلق به تو نیستن ... همونایی که تو جلوشون فقط لبخند میشی گاهی و تمام حرفات رو پشت نگاهت و لبخندت قایم می کنی ولی هیچی نمیگی چون نباید بگی...چون نمیتونی بگی...

تم متن : آهنگ لبه تیغ احسان خواجه امیری...