آدمایی هستن تو زندگی که مثل موج دریا هستن..دایم بین ساحل و دریا در مراجعت هستند...آدمایی هستن که مثل نسیم پاییز هستند بودنشون دایمی نیست...می وزند اما دایمی نیستند...آدمایی که تکلیفشون رو با خودشون هم نمیدونن...اصلا تکلیفشون روشن نیست که چطور رفتار کنند...آدم هایی که تو رو توی فکر فرو میبرند در حالی که خودت هستی و هزار سودا...در حالی که خودت هزاران فکر رسیدگی نشده داری...آدم هایی هستند که گاهی هستند و گاهی نیستند..هر گاه دلشان بخواهد می آیند و هرگاه دلشان بخواهد نمی ایند...و چقدر خوب نیست این نبودن ها !چقدر خوب نیست این قایم باشک بازی های بچگانه ! و چقدر غم انگیز هست این رفتار وقتی تو حتی نمیدانی که می شود اسمشان رو دوست گذاشت یا نه ؟ اصلا می شود آن ها را رفیق نامید یا نه ؟ آدم هایی که نمیدانند جایگاه تو کجاست و جایگاه خودشان کجاست؟ و چقدر من گریزانم از این جور ادم ها...