نوت نویس

از آدمای مختلفی که وارد زندگی شخصی ما میشن فقط یه خاطره می مونه...خیلی از آدما یه روزی وارد زندگی ما شدن و شاید یه روزی نرفتن از زندگیمونم ولی الان جز یه یاد و خاطره ازشون هیچ خبری نداشته باشیم.رسم زندگی اینه...چقدر خوب میشد وقتی هر کسی وارد زندگی ما شد دقیقا ما هم به همین دید بهش نگاه میکردیم و میدونستیم که روزی میرسه که این دوستی یا این کمک و ارتباط میشه فقط یه خاطره..پس خوبه که وقتی یه اتفاقی افتاد و اون دوستی به مرحله ای رسید که قرار شد خاطره شده باشه اون یاد و خاطره تلخ نباشه و هر بار با به یاد آوردنش لبخند به لبمون بیاد...ما آدما رسم عجیبی داریم...محبت کردن رو خوب یاد نگرفتیم در حالی که خوب یاد گرفتیم کینه جویی کنیم یا حتی بی توجهی وبی محبتی ...