دوستی مثل یک پازل هست.یک جور جورچین هست.دونفر در کنار هم قرار می گیرند و باید در دوستشان همدیگر را تکمیل کنند ، اما امان از آن روزی که دونفر نتوانند همدیگر را کامل کنند ، جور نمیشود پازلشان هرچقدر هم بخواهند با هم کنار بیایند نمی شود.جورچین دوستیت که تکه های پازلش با هم جور در نیامد هرکار کنیش باز هم یک جای کار می لنگد ، مثل ان طفلی که پازل چیدن بلد نباشد و بخواهد تکه ها را در کنار هم بی هیچ نظم و قانون و قاعده ای بچیند.اما بی ریخت میشود ، کج و معوج می شود.دوستی که از همان اول کار جور در نیامد رها کن ، بگذار تا روح و روانت تا اخر کار درگیر جور کردن اجباری تکه های جورناشدنی نشود...