نوت نویس

آدم های خوش قلب را دوست دارم...همان هایی که بوی ناب انسانیت می دهند...همان هایی که ذره ای حسادت در دلشان جایی ندارد...همان هایی که طاقت دیدن ناراحتی بقیه را ندارند و اگر کسی را برنجانند ناخواسته هست ...همان هایی که صداقت در حرف هایشان موج می زند...آن قدر رفتارشان صادقانه هست که در باورت نمی گنجد که هنوز انسانی بدین گونه رسالت انسان بودن را فراموش نکرده باشد...همان آدم هایی که هر آنچه را که برای خودشان نمی پسندند برای تو هم نمی پسندد...همان هایی که خودخواهی در وجود آن ها جایی ندارد...آدم های خوش قلب را دوست دارم همان هایی که من در برابر خوبی بیکرانشان کم می اورم...