پدر فکر می کند اگر فرزندی از پدر و مادرش سرپیچی کند و عقایدش با پدر ومادرش متفاوت شود یعنی نانی که به او داده شده شبهناک بوده یا تربیتش ناصحیح بوده است.مادر فکر میکند اگر کسی نمازش را سروقت نخواند و وجود خدا را به پرسش بگیرد یعنی دیگر انسان خوبی نیست.مادر از این که درباره خدایش با شک وتردید حرف بزنی می ترسد.پدر می گوید در مسایل سیاسی زیاد اظهار نظر نکن ، خیلی قاطی سیاست نشو ، می گوید محتاط باش همیشه ، هیچ وقت نظرت را قاطع نگو که مایه دردسرت شود ، پدر فکر می کند فرزندانش اگر با او هم عقیده هم نشوند باید به فکر اون نزدیک باشند ، می گویم تفاوت نسل را در نظر بگیر اما او قبول نمی کند.مادر حرف های پدر را همیشه تایید می کند  نمازش را سروقت می خواند ، درباره خدایش زیاد نمی پرسد ، می گوید نباید زیاد سوال پرسید زیرا که شک و تردیدت زیاد می شود و خودت دچار وسواس می شوی.پدر و مادر با هم هم عقیده هستند غالبا اما نمی شود توقع داشت که نسل بعداز ان ها هم مثل ان ها فکر کند.ما هم می خواستیم همین طور که آن ها می گویند باشد ، میخواستیم درباره هیچ چیز سوالی نپرسیم ، نشد.شاید جوانیمان نگذاشت و شاید هم گذر زمان نسل را متفاوت از قبلی ها کرد اما هرچه هست فرق داریم، شاید روزی در سن و سال آن ها ما هم به نتیجه آن ها اما رسیدیم.