همینه ...وقتی دلم می گیره از آدما ، وقتی حالم خوش نیست ، عصر جمعه نزدیک میشه منم بیشتر حرف میزنم ، بیشتر مینویسم بلکه ذهنم رو سر وسامون بدم و خالیترش کنم اما هرچی بیشتر می نویسم و بیشتر خالیش میکنم ، پرتر میشه ، پر از حرف های ناگفته ، پر از حس های نانوشته ، پر از هیچ هایی که همه چیز است...