دوستی در همین کامنت ها بدون اون که متن من رو به درستی بخونه سعی در قضاوت من کرده بود...لقب ترسوی منزوی هم به افرادی که اینطور فکر میکنند داده بود...دوستی که با حالت اعتراضی به من گفته که حواسم به متن هایی که میگذارم و تاثیری که روی آدم ها میذارم باشم و مسوولیت حرفام رو بپذیرم.راستش فکر میکنم تمام مخاطبان پیج من و وبلاگ من آدمای عاقل و بالغی باشند که نیازی نیست من براشون نسخه بپیچم یا بخوام براشون تعیین تکلیفی کنم...من فقط می نویسم تا قوه تخیلم رو همچنان فعال نگه دارم  وگاهی تجربه هایی که توی این دنیای دورو برم دیدم رو در اختیار بقیه بذارم...گاهی هم افکارم رو نشر میدم...در هر حال می نویسم که بعد بتونم با استفاده از تمام اینا شاید از حاصل کارم شاید نتایجی هم در اومد...اما راستش از انتقاد خوشم میاد ولی من تمام متن هایی که می نویسم رو چندین بار میخونم، حواسم رو جمع می کنم که هرچیزی رو نگم ، اما باز هم خب اینطور انتقادی هست...من اینجا برای خودم می نویسم، برای دل خودم، برای همان دلایلی که چند خط قبل تر گفتمشان...اما من اینجا نه برای کسی تصمیم گرفته ام، نه نسخه می پیچم و نه قصد اهانت به شعور کسی را دارم.لطفا مرا قضاوت نکنید.